วันกีฬาสี~การแข่งขัน “วิ่งทน”-1500m.

สวัสดีครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ครั้งนี้กระผมขอคั่นกลาง ด้วยกิจกกรมดีที่นำมาฝากครับ กิจกรรมนี้คือ “วันกีฬาสี”ของ ร.ร.ทวีธาภิเศกครับ(โรงเรียนของกระผมเอง) ซึ่งได้จัดขึ้นในวันที่29ธ.ค.2553 โดยในวันนั้นได้มีกิจกกรมต่างๆมากมาย อาทิ เช่น การเดินขบาบพาเหรด การแสดงของสีต่างๆ(กระผมอยู่สีม่วงนะครับ) และยังมีการแข่งขันมากมาย เช่น กินวิบาก วิ่งเปรี้ยว วิ่งระยะสั้น(50m.) วิ่งระยะยาว(วิ่งทน1500m.) ซึ่งแต่เดิมนั้นกระผมคิดจะลงแข่งขันในรายการ วิ่งระยะสั้น(50m.)แต่เนื่องจากเพื่อนของกระผมต้องการลงแข่งด้วย และแต่ละสีสามารถส่งตัวแทนมาได้ระดับละ1คนเท่านั้น ด้วยความที่กระผมมีจิตใจโอบอ้อมอารี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และเปี่ยมด้วยน้ำใจ กระผมจึงได้เสียสละสิทธิ์การเข้าแข่งขันให้กับเพื่อนของกระผมครับ และไม่เป็นที่น่าผิดหวัง เพื่อนของกระผมก็ได้นำชัยชนะอันดับ1(เหรียญทอง)มาได้ดังที่ใจปรารถนา(การแข่งครั้งนี้มีผู้ร่วมแข่งทั้งหมด4คน-คนละสี)และถึงแม้กระผมจะไม่ได้เข้าแข่งขันในรายการนี้ กระผมก็ไม่ท้อแท้ครับ กระผมได้นั่งฟังพิธิกรประกาศหลังการแข่งนั้นจบว่าจะมีรายการแข่งอย่างอื่นอีกหรือไม่ และในขณะที่กระผมนั่งฟังอยู่นั้น พิธิกรก็ได้ประกาศว่า จะมีการแข่งขัน “วิ่งทน1500m.”ขึ้น โดยในขณะนั้นกระผมตัดสินใจว่าจะลงแข่งครับ แต่ก่อนอื่นกระผมต้องไปแสดงความดีใจกับเพื่อนของกระผมที่ได้เหรียญทองก่อนครับ และหลังจากแสดงความยินดีแล้วกระผมก็ได้รีบเร่งเพื่อที่จะไปลงสมัครการแข่ง(วิ่งทน) และพอดีครับ ดันเหลือที่1ที่พอดีครับเป็นที่สุดท้ายสำหรับผม และหลังจากนั้นกรรมการก็ได้บอกกติกาครับ กติกาคือ “จะต้องวิ่งรอบสนาม(รอบใน)ที่ถูกกั้นด้วยปีโป้(กระผมเรียกมันว่าอย่างนี้)เป็นจำนวนทั้งสิ้น 10 รอบ!!ซึ่งกระผมก็เกิดอาการหวั่นวิตกขึ้นครับ เพราะว่าก่อนหน้านั้นกระผมได้ดื่มนมถั่วเลืองปริมาตร330มล.เข้าไปก่อนหน้านั้นประมาณ20นาทีได้(ตอนนั้นกระผมยังไม่ได้ทานข้าวกลางวัน ดื่อมแต่นมครับ) กระผมเริ่มกลัว กลัวว่าจะวิ่งไปได้ไม่เท่าไรก็จะเกิดอาการ “จุก” แต่พอกระผมหันไปมองทางผู้เข้าแข่งขันกระผมก็ยิ่งหวั่นวิตกมากขึ้นเพราะมีผู้ร่วมเข้าแข่งขันทั้งสิ้น3ระดับชั้นด้วยกันคือม.1+ม.2+ม.3 ซึ่งรวมแล้วประมาณ30กว่าคน!!……..แต่หลังจากนั้นกระผมก็สงบใจได้และมองไปรอบๆตัว พบว่าคู่แข่งอีกประมาณ29คนนั้น มีไม่ถึง5คนเท่านั้นที่พอเป็นคู่มือกระผมได้ เนื่องจากคนอื่นๆนั้นเกิดอาการ “สั่น”ยิ่งกว่ากระผมมากมายนัก ทั้งพูดกับเพื่อนๆว่า “จะไหวมั้ยเนี่ย แค่เดินกูก็เหนื่อยแล้ว” หรือไม่ก็แก้ตัวว่า “กูเพิ่งกินมาม่ามาแบบพิเศษ25บาท คงจุกก่อน    เฮอะ ถ้าไม่ได้กินละก็คงไหวแน่แค่10รอบ” บางคนกลับกันครับ เขาว่า “กูยังไม่ได้กินข้าวเลยสักเม็ดถ้ากินก่อนกูคงไหวแน่กะอีแค่10รอบขี้ปะติ๋ว” เสียงเหล่านี้ทำให้กระผมมั่นใจมากยิ่งขึ้นครับ เพราะว่า”พวกมืออาชีพจะไม่พูดแบบนั้น เขาจะไม่พูดอะไรเลย เพื่อเก็บแรงเอาไว้ใช้ในการวิ่ง เท่าที่ดูมีไม่กี่คนครับที่ดูท่าทางเป็นของจริง และเมื่อกรรมการบอกกติกจบ ก็บอกให้เข้าที่จุดเริ่มต้น โดยให้น.ร.กว่า30คนมาออกันที่เส้นๆหนึ่งโดยบอกว่าห้ามล้ำเส้น(ตอนนั้นบอกได้คำเดียวครับว่า “โคตรเบียด” และหลังจากนั้นกรรมการก็บอกกติกาอีกเล็กน้อย พร้อมกับบอกว่า “เข้าาาาาาา….ที่” ในช่วงเวลานี้ได้มีผู้เข้าแข่งขันบางคนได้ “กระดื๊บ”ไปข้างหน้าเล็กน้อยครับ(รวมทั้งกระผมด้วย) “ระ..วังงงงง”ช่วงเวลานี้ก็เช่นกันครับมีผู้เข้าแข่งขันหลายคน(มากว่าตอนบอกครั้งแรก) “กระดื๊บ”ออกมาจากจุดเดิมอีกเล็กน้อย สิ่งที่น่าตลกก็คือ เมื่อผู้เข้าแข่งขันอีกคนเห็นผู้เข้าแข่งขันคนอื่น “กระดื๊บ”ไปไกลกว่าตนเอง ก็พยายามที่จะ”กระดื๊บ”ตาม และ        “กระดื๊บ”แซง ไป จนจากการขยับเล็กๆก่อนที่กรรมการจะบอกเริ่มนั้น กลายเป็นการเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างมากมายและห่างจากจุดStartมาประมาณ4m.ได้(กระผมอยู่กลุ่มหน้าสุดเลย หึๆ) และหลังจากนั้น กรรมการก็ได้บอก “เริ่ม!!!” ทันใดนั้นเองครับ ปรากฏเงาสีแดงพุ่งผ่านกระผมไปด้วยความเร็วสูง เขาคือนักกีฬ่สีแดงนั่นเอง กระผมก็ไม่ยอมลดละครับไล่ตามเขาไปด้วยความเร็วระดับหนึ่ง และหลังจากนั้นประมาณจบรอบแรกกระผมได้อยู่เป็นอันดับ3รองจากสีแดงในตอนแรก และสีเหลืองซึ่งแซงผมไปหลังจากสีแดง แต่ผมกลับพบว่าที่3นั้นมี2คน!! คือผมกลับสีเหลือง(ม.1 สูงประมาณ 145cm.)เขาผู้นั้นได้ทำการพยายามแซงกระผมครับ แต่กระผมก็พยายามปิดหน้าเขาไว้ตลอด เป็นอย่างนี้อยู่ประมาณจนจบรอบ2 เขาผู้นั้น(ม.1สูงประมาณ145cm.)ก็ทนไม่ไหวครับ เขาได้ทำการแหกกฏ!!โดยการวิ่งเข้าไปภายในปีโป้ และอ้อมแซงตัดหน้ากระผมไป การกระทำเช่นนี้ทำให้กระผม โกรธเป็นอย่างมาก และด้วยความที่อยากจะรักษาควายุติธรรมกระผมจึงได้ทำการสำเร็จโทษ “มัน”(ม.1 สูงประมาณ145cm.)ด้วยตัวของกระผมเอง การสำเร็จโทษนั้นคือ ในเมื่อมัน(ม.1สูงประมาณ145cm.)ต้องการที่จะวิ่งอ้อมปีโป้ กระผมก็จะให้มันวิ่งอยู่ในนั้นแหละโดยกระผมทำการวิ่งพุ่งเข้าไปเบียดจากทางด้านซ้ายของผมและทำการดันข้อศอกออกเล็กน้อย ทำให้มัน(ม.1สูงประมาณ145cm.)ที่วิ่งมาด้วยความเร็วคงที่ค่าหนึ่งถูกแรงจากภายนอกเข้ากระทำไปในทิศเข้าหาศูนย์กลาง(ของสนาม)ทำให้เกิดความเร่งพุ่งเข้าหาศูนย์กลาง(ของสนาม) ทำให้มัน(ม.1สูงประมาณ145cm.)ต้องออกจาการแข่งเนื่องจากเซเข้าหาปีโป้และทำให้ปีโป้ล้ม จึงต้องหยุดเพื่อที่จะเก็บปีโป้ขึ้นมาและโอกาสนั้นทำให้กระผมสลัดหลุดจากมัน(ม.1สูงประมาณ145cm.)ได้ และหลังจากนั้นกระผมก็ได้เกิดอาการหวั้นวิตก เนื่องจากในเวลาที่กระผมคิดและทำการสำเร็จโทษมัน(คนที่ถูกผมสลัดห่าง) กระผมดัน…………ลืมนับรอบ!!!ซึ่งถือเป็นเรื่องยิ่งใหญ่มากสำหรับนักวิ่งตัวเก็งอย่างกระผม เนื่องจากถ้าไม่รู้รอบ เราก็ไม่รู้ว่าจะต้องปล่อยพลังสุดๆออกมาในรอบไหนตามที่เราได้วางแผนเอาไว้ แต่กระผมหาได้หวาดกลัวอีกต่อไปไม่…..เลิกสนใจรอบซะ…และทุ่มสุดกำลังตั้งแต่รอบนี้เลย!!! และเมื่อกระผมเข้าถึงจุดStart กระผมก็ต้องหวาดกลัวอีกครั้ง เนื่องจากมีอาจารย์ชูป้าย บอกรอบอยู่ และป้ายนั้นคือ……..”ป้ายรอบที่4″….(ยังไม่ถึงครึ่ง) แต่กระผมก็ยังไม่กลัวเพราะยังมีเพื่อนๆที่คอยให้กำลังใจกระผมอยู่ในขอบสนาม(เหลืออยู่2คน คนอื่นไปตั้งแต่กระผมออกStartแล้ว)…………….กระผมวิ่งต่อไป(ไม่หยุด)…………….กระผมวิ่งต่อไป(ยังไม่หยุด)………………………………..กระผมวิ่งต่อไป(ถึงเหนื่อยก็ไม่หยุด)……………………………..กระผมวิ่งต่อไป(นมถั่วเหลืองเริ่มออกฤทธิ์แล้ว แต่ก็ยังไม่หยุด)……………….จนกระทั่ง……..”ฝืด”หลังจากนั้นกระผมก็ได้ยินเสียงนี้และพบว่านักกีฬาสีแดง(เงาสีแดงในตอนแรก)หยุดที่จุดStart พร้อมกับบอกกรรมการว่าครบแล้ว ทันใดนั้นผมก็วิ่งสุดกำลัง(พอๆกับคนอื่นเดินปกติ)เข้าไปเช่นกัน และกรรมการก็บอกผมว่าไม่ต้องวิ่งแล้ว เธอครบ10รอบแล้ว และเมื่อสังเกตให้ดีจะพบว่ามีนักกีฬาสีฟ้าเข้าเส้นชัยก่อนสีแดง(แซงตอนไหนกระผมยังไม่รู้เลย-สงสัยจะเป็นช่วงที่กระผมสำเร็จโทษ”มัน”(ม.1สูงประมาณ145cm.) และท่าทางสีแดงเองก็งงอยู่เหมือนกันครับว่าถูกแซงตอนไหน??………….หลังจากนั้นก็จบการแข่งขันลง กระผมได้อันดับ3 สีแดงอันดับ2 สีฟ้าอันดับ1……………ตอนช่วงพักหลังแข่ง…………ในขณที่กระผมนั่งพักพร้อมกับเพื่อนที่เป็นกองเชียร์(เหลืออยู่แค่1คน)…กระผมเจอ”มัน”(ม.1สูงประมาณ145cm.) มันกำลังโวยวายบางอย่างบอกว่าอะไรไม่ยุติธรรมนี่แหละกระผมได้ยินไม่ค่อยชัด พร้อมกับกลุ่มเพื่อนๆของมัน มีทั้งม.2และม.3สลับกันไป ทั้งต่างสีทั้งสีเดียวกัน รวมทั้งสีแดงที่ได้อันดับ2ด้วย กระผมกลัวมากครับตอนนั้นกลัวว่า”มัน”(บุรุษผู้น่าเกรงขาม) จะนำพักพวกมาแก้แค้นกระผม………….แต่ไม่ใช่ครับ เพราะว่าถึงมันได้มองมาที่กระผม แต่กลับยังบอกกับเพื่อนๆว่ามันเคยวิ่งคู่กับกระผมซึ่งได้ที่3 หลังจากบอกเเพื่อนๆดเสร็จมันก็มองมาทางสีฟ้าที่ได้ที่1 พร้อมกับพูดอะไรบางอย่างเงียบๆกับเพื่อนของมัน ตอนนั้นกระผมกลัวมาครับ เลยต้องหนีห่างจากมันบอกว่าขอตัวไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาหน่อย…………และเมื่อกระผมกลับมารับรางวัลนั้น “มัน”(ม.1สุงประมาณ145cm.)ก็หายไป ทำให้กระผมได้รับเหรียญรางวัลอย่างมีความสุขครับ ………….และวันนั้นกระผมก็ได้ห้อยเหรียญทอง(แดง)อันทรงเกียรติกลับบ้านครับ(ตอนขึ้นรถเมล์มีคนทักว่า “ไปทำอะไรถึงได้เหรียญทองมา”-ก็เหรียญทองแดงเค้าทำเหมือนเหรียญทองนี่ครับ สีคล้ายกันมาก ถ้าไม่เปรียบเทียบก็ไม่รู้)….แต่จะเป็นเหรียญอะไรก็ช่างที่สำคัญคือธงชาติที่ห้อยเหรียญนั้นอยู่ และจิตใจแห่งสุภาพบุรุษทวีธาฯ ผู้มีน้ำใจนักกีฬาครับผม.~Bye ครั้งหน้าอย่าลืมมาเจอกันที่เก่าเวลาเดิมอีกนะครับ

———สภาพหลังแข่ง(รูปด้านบนสุดคือก่อนแข่ง)

                                                                                                                           ตอนรับเหรียญทอง(แดง)——————–

หนึ่งความคิดบน “วันกีฬาสี~การแข่งขัน “วิ่งทน”-1500m.”

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s